วิธีการทำนายสามแบบของทาคาชิมะ ดอนโช: จากวิธีต้าเหยี่ยนสู่วิธีง่าย

จาก 18 ขั้นตอนสู่การจับฉลาก 3 ครั้ง การเปลี่ยนแปลงวิธีการทำนายตลอดชีวิตของปรมาจารย์โหราศาสตร์ ซ่อนความจริงของการฝึกฝน

ผู้ศึกษาพิชัยสงครามย่อมเคยได้ยินชื่อ ทาคาชิมะ ดอนโช

เขาเป็นปรมาจารย์โหราศาสตร์ในยุคเมจิของญี่ปุ่น เขียนหนังสือ "ทาคาชิมะ เอกิแดน" ซึ่งมีอิทธิพลลึกซึ้งในวงการโหราศาสตร์จีนและญี่ปุ่น ซ่าง ปิ่งเหอ ปรมาจารย์โหราศาสตร์ปลายราชวงศ์ชิงถึงต้นสาธารณรัฐจีน ได้แนะนำวิธีการของเขาใน "โจวอี้ กู่ฉือเค่า" และให้คำชมสูง

แต่วันนี้ผมจะไม่พูดถึงความสามารถในการทำนายของเขา จะพูดถึงสิ่งที่น่าสนใจกว่า: เขาตลอดชีวิตใช้วิธีการทำนายสามแบบ จากซับซ้อนที่สุดสู่เรียบง่ายที่สุด ช่วงห่างกว้างมาก

การเปลี่ยนแปลงนี้เองก็คุ้มค่าต่อการพิจารณา

---

แบบแรก: วิธีต้าเหยี่ยน – ถูกต้องตามหลักการที่สุด แต่เหนื่อยที่สุด

ทาคาชิมะ ดอนโช ในช่วงแรกใช้วิธีต้าเหยี่ยน ซึ่งคือการทำนายด้วยหญ้าชี ใน "ทาคาชิมะ เอกิแดน" ยังมีรูปเก่าแก่ของเขาถือหญ้าชีทำนาย ซึ่งหายากมาก

หญ้าชีในญี่ปุ่นก็หายากเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงใช้แท่งไม้หรือตะเกียบไม้แทน แต่ขั้นตอนการปฏิบัติตามหลักการโบราณอย่างเคร่งครัด

วิธีต้าเหยี่ยนปฏิบัติอย่างไร? พูดง่ายๆคือสี่คำ: แบ่งสอง วางหนึ่ง นับสี่ รวมเศษ

เตรียมแท่งไม้สั้น 50 อันก่อน ทำไมต้อง 50? เพราะ "ซีฉือ" กล่าวว่า "ต้าเหยี่ยนจื้อชูอู่ฉือ ชีย่งสี่ฉือจิ่ว" นำ 1 อันแทนไท่จี๋ วางไว้ไม่ใช้ ที่เข้าร่วมคำนวณจริงคือ 49 อัน

แล้วเริ่มกระบวนการ "สามเปลี่ยน" เพื่อหาเส้นหนึ่งเส้น:

เปลี่ยนแรก – แบ่ง 49 อันแบบสุ่มเป็นสองกองซ้ายขวา (เรียกว่า "แบ่งสอง" สัญลักษณ์หยินหยางสองขั้ว) จากกองหนึ่งนำ 1 อันวางไว้ที่อื่น (เรียกว่า "วางหนึ่ง" สัญลักษณ์มนุษย์ พร้อมทั้งระบุว่านี่คือเปลี่ยนที่เท่าไหร่) แล้วนับสองกองแยกกันเป็นกลุ่มละ 4 อัน (เรียกว่า "นับสี่" สัญลักษณ์สี่ฤดู) สุดท้ายรวมเศษ 1 ถึง 4 อันที่เหลือจากสองกองเข้าด้วยกัน (เรียกว่า "รวมเศษ" สัญลักษณ์เดือนอธิกมาส)

เปลี่ยนแรกจบลง เศษรวมจากสองกองได้ 4 หรือ 8 อัน บวกกับ 1 อันที่วางไว้ เปลี่ยนแรกรวมกันเอาไป 5 หรือ 9 อัน

เปลี่ยนสอง – นำ 44 หรือ 40 อันที่เหลือ มาทำ "แบ่งสอง วางหนึ่ง นับสี่ รวมเศษ" อีกครั้ง เปลี่ยนสองจบลง เหลือ 40, 36 หรือ 32 อัน

เปลี่ยนสาม – นำที่เหลือมาทำอีกครั้ง เปลี่ยนสามทำเสร็จ สุดท้ายเหลือ 36, 32, 28 หรือ 24 อัน ทุก 4 อันเป็นหนึ่งกลุ่ม ตรงกับตัวเลข 9, 8, 7, 6 สี่ตัว

ตัวเลขนี้คือคุณสมบัติของเส้นหนึ่งเส้น: 7 คือเส้าหยาง, 9 คือเหล่าหยาง ทั้งสองวาดเส้นหยาง "—"; 8 คือเส้าหยิน, 6 คือเหล่าหยิน ทั้งสองวาดเส้นหยิน "- -". โดยเหล่าหยาง เหล่าหยิน เป็นเส้นเปลี่ยน ซึ่งสำคัญมากในการทำนาย คำนวณเส้นหนึ่งเส้นเสร็จ บันทึกเป็น "ชูจิ่ว" "ชูหลิว" เป็นต้น (ตัวแรกระบุตำแหน่งเส้น ตัวที่สองระบุหยินหยางและเส้าเหล่าของเส้น)

สำคัญคือ นี่ได้เพียงเส้นเดียว

หนึ่งแผนภูมิมีหกเส้น จากล่างขึ้นบนเรียกว่าเส้นต้น เส้นสอง เส้นสาม เส้นสี่ เส้นห้า เส้นบน แต่ละเส้นต้องผ่านสามเปลี่ยน ดังนั้น คำนวณหนึ่งแผนภูมิเสร็จ ต้องปฏิบัติทั้งหมด 18 ครั้ง

แต่ละครั้งต้องนำแท่งไม้ 49 อันมารวมกันใหม่ แบ่งใหม่ นับใหม่

พูดตามตรง กระบวนการนี้ใช้เวลามาก แต่คนโบราณเชื่อว่า ความรู้สึกพิธีกรรมที่ซับซ้อนนี้เอง ที่ทำให้ผู้ทำนายเข้าสู่สถานะ "จื้อเฉิง" จิตใจไม่วอกแวก รับรู้ลางฟ้า

---

แบบสอง: วิธีลวีก – สามขั้นตอนกำหนดแผนภูมิ

ถึงช่วงกลาง ทาคาชิมะ ดอนโช เริ่มใช้วิธีลดทอน เรียกว่า "วิธีลวีก"

เครื่องมือไม่เปลี่ยน ยังเป็นแท่งไม้ 50 อัน ยังดึง 1 อันแทนไท่จี๋ ใช้ 49 อันปฏิบัติ แต่ขั้นตอนลดทอนอย่างมาก จาก 18 ครั้งเหลือ 3 ครั้ง

ทำอย่างไร?

ขั้นตอนแรก ได้แผนภูมิบน ผู้ขอทำนายจิตใจสงบอธิษฐานเงียบๆ แล้วแบ่งแท่งไม้ 49 อันแบบสุ่มเป็นสองกอง ผู้ชายนำจำนวนกองซ้าย หาร 8 เศษตามเลขแปดข่วย先天 (เฉียน1 ตุ้ย2 หลี3 เจิ้น4 ซุ่น5 ขั่น6 เกิ่น7 คุน8) น้อยกว่า 8 อันใช้เลขนั้นโดยตรง หารลงตัวนับเป็น 8 คือข่วยคุน นี่คือแผนภูมิบน

ขั้นตอนสอง ได้แผนภูมิต้น นำแท่งไม้ 49 อันมารวมกันใหม่ แบ่งอีกครั้ง ผู้ชายนำกองขวาหาร 8 เศษคือแผนภูมิต้น เช่นเดียวกัน หารลงตัวนับเป็น 8

ขั้นตอนสาม ได้เส้นเคลื่อน นำ 49 อันมารวมกันอีกครั้ง แบ่งอีกครั้ง ผู้ชายนำกองซ้ายหาร 6 เศษคือตำแหน่งเส้นเคลื่อน (1 ตรงกับเส้นต้น, 6 ตรงกับเส้นบน) หารลงตัวนับเป็น 6

สามขั้นตอนเสร็จ แผนภูมิก็ออกมา

ตรงนี้มีจุดที่สับสนง่าย ต้องพูดเป็นพิเศษ

วิธีลวีกคือ "ได้แผนภูมิบนก่อน แล้วได้แผนภูมิต้น" จำนวนจากการแบ่งครั้งแรกตรงกับแผนภูมิบน ครั้งที่สองตรงกับแผนภูมิต้น

ปัญหาคือ มีนักโหราศาสตร์ไต้หวันคนหนึ่งเมื่อแนะนำวิธีนี้ ใช้จำนวนครั้งแรกเป็นแผนภูมิต้น เหตุผลของเขาคือ: วิธีทำนายดั้งเดิมจัดเรียงแผนภูมิจากล่างขึ้นบน ดังนั้นเลขแรกควรเป็นแผนภูมิต้น

นี่เป็นการสับสนสองแนวคิดที่ต่างกัน ลำดับการจัดเรียงเส้นจากล่างขึ้นบนจริง (เส้นต้น เส้นสอง เส้นสาม...) แต่ในวิธีต้าเหยี่ยน คำนวณทีละเส้น ธรรมชาติที่คำนวณออกมาก่อนคือเส้นต้น (ล่างสุด)

วิธีลวีกต่างออกไป มันได้ "จิงข่วย" (แผนภูมิพื้นฐานสามเส้นหนึ่งกลุ่ม) โดยตรง ไม่ใช่คำนวณทีละเส้น ในกรณีนี้ ที่ได้ก่อนคือแผนภูมิบน ที่ได้หลังคือแผนภูมิต้น จุดนี้สอดคล้องกับวิธี先天ของเหมยฮวาอี้ซู่

นอกจากนี้ยังมีรายละเอียด: ผู้ชายครั้งแรกมือซ้ายได้แผนภูมิบน ครั้งที่สองมือขวาได้แผนภูมิต้น; ผู้หญิงครั้งแรกมือขวาได้แผนภูมิบน ครั้งที่สองมือซ้ายได้แผนภูมิต้น เส้นเคลื่อนผู้ชายใช้มือซ้าย ผู้หญิงใช้มือขวา โดยสรุปไม่ว่าชายหญิง ครั้งแรกได้คือแผนภูมิบน แค่สลับมือซ้ายขวา

---

แบบสาม: วิธีง่าย – ทางเรียบง่ายที่สุดในบั้นปลายชีวิต

ทาคาชิมะ ดอนโช ในบั้นปลายชีวิต ใน "ชินเอกิโด" ของเขาเอง ใช้วิธีที่เรียบง่ายยิ่งกว่า

เครื่องมือเปลี่ยน ไม่ใช่แท่งไม้ 49 อันอีกต่อไป แต่เป็น กระบอกไม้สองอันกับแท่งไม้ 14 อัน:

• กระบอกไม้ A: ใส่แท่งไม้ 8 อัน แกะสลักเฉียน ตุ้ย หลี เจิ้น ซุ่น ขั่น เกิ่น คุน แยกกัน
• กระบอกไม้ B: ใส่แท่งไม้ 6 อัน แกะสลักเส้นต้น เส้นสอง เส้นสาม เส้นสี่ เส้นห้า เส้นบน แยกกัน

ปฏิบัติง่ายกว่า:

1. ผู้ขอทำนายจิตใจสงบอธิษฐาน
2. ผู้ชายมือซ้ายจับฉลากจากกระบอกแปดข่วยหนึ่งอัน – แผนภูมิบน
3. มือขวาจับฉลากจากกระบอกแปดข่วยอีกหนึ่งอัน – แผนภูมิต้น
4. มือซ้ายจับฉลากจากกระบอกหกเส้นหนึ่งอัน – เส้นเคลื่อน
5. ผู้หญิงทำตรงกันข้าม (มือขวาจับฉลากแผนภูมิบน มือซ้ายจับฉลากแผนภูมิต้น มือขวาจับฉลากเส้นเคลื่อน)

จับฉลากสามครั้งกำหนดแผนภูมิ สะอาดเรียบร้อย กำหนดแผนภูมิแล้ว ตามคำอธิบายเส้นที่ได้แสวงหาคำทำนาย

จากแท่งไม้ 49 อันปฏิบัติซ้ำ 18 ครั้ง ถึงแท่งไม้ 49 อันปฏิบัติ 3 ครั้ง ถึงแท่งไม้แกะสลัก 14 อันจับฉลาก 3 ครั้ง

กระบวนการลดทอนนี้ ไม่ใช่ขี้เกียจ แต่คือวิวัฒนาการ

---

พูดเสริม: วิธีข้าวสารสัมพันธ์กับวิธีเหล่านี้อย่างไร?

ผู้อ่านอาจถาม: วิธีข้าวสารที่ผมใช้ปกติ (จับข้าวสารทำนาย) กับวิธีของทาคาชิมะ เหมือนหรือต่างอย่างไร?

การปฏิบัติวิธีข้าวสารคือ: จับข้าวสารสามครั้ง แบ่งวางสามที่ จำนวนเมล็ดข้าวครั้งแรกหาร 8 ได้แผนภูมิต้น ครั้งที่สองหาร 8 ได้แผนภูมิบน ครั้งที่สามหาร 6 ได้เส้นเคลื่อน

สังเกตดีๆ: วิธีข้าวสารคือ เลขแรกเป็นแผนภูมิต้น เลขที่สองเป็นแผนภูมิบน

ส่วนวิธีลวีกและวิธีง่ายของทาคาชิมะคือ เลขแรกเป็นแผนภูมิบน เลขที่สองเป็นแผนภูมิต้น

ลำดับสลับกันพอดี

ความแตกต่างนี้มาจากไหน?

ตรรกะของวิธีข้าวสารและวิธีเลขเลียนแบบลำดับการจัดเรียงเส้นของวิธีต้าเหยี่ยน – จากล่างขึ้นบน ดังนั้นเลขที่ได้ก่อนวางไว้ด้านล่าง

ส่วนวิธีลวีกของทาคาชิมะและวิธี先天ของเหมยฮวาอี้ซู่สืบทอดกัน – ได้จิงข่วยโดยตรง เลขที่ได้ก่อนวางไว้ด้านบน

จัดเป็นตารางจะชัดเจน:

ดังนั้น วิธีการเหล่านี้หลักการทางคณิตศาสตร์ในการได้แผนภูมิเหมือนกัน (ล้วนใช้เศษกำหนดแผนภูมิ) แต่ลำดับการใช้แผนภูมิบนต้นมีแหล่งที่มาต่างกัน ใช้เวลาตามกฎของแต่ละวิธี

---

จากซับซ้อนสู่เรียบง่าย หลังมีอะไร?

การเปลี่ยนแปลงวิธีการทำนายตลอดชีวิตของทาคาชิมะ ดอนโช ผมคิดว่าคุ้มค่าต่อการพิจารณา

ช่วงแรกใช้วิธีต้าเหยี่ยน คือ เคารพประเพณี สร้างพื้นฐาน 18 ขั้นตอนแม้ซับซ้อน แต่ทุกขั้นมีสัญลักษณ์ฟ้าดินมนุษย์ ทุกครั้งที่แบ่งรวมช่วยให้คุณเข้าสู่สถานะจื้อเฉิง สำหรับผู้เริ่มต้น ความรู้สึกพิธีกรรมนี้สามารถปลูกฝังจิตใจเคารพ

ช่วงกลางใช้วิธีลวีก คือ เข้าใจหลักการแล้วลดทอนอย่างสมเหตุสมผล หลักสำคัญ "แบ่งแท่งไม้แบบสุ่ม ใช้เศษกำหนดแผนภูมิ" ยังคงไว้ เอาการซ้ำของพิธีกรรมออก ประสิทธิภาพเพิ่ม แต่หลักจิตใจไม่หาย

บั้นปลายชีวิตใช้วิธีง่าย คือ ฝีมือถึงแล้ว หมื่นวิธีกลับสู่เรียบง่าย ถึงระดับนั้น เครื่องมือเป็นเพียงสื่อ สิ่งสำคัญคือจิตใจที่จื้อเฉิง จับฉลากสามอันออกมา แผนภูมิอยู่ที่นั่นแล้ว

คนโบราณกล่าว: "อี้ อู๋ซือเหย่ อู๋เหวยเหย่ จี๋เหรินปู้ต้ง ก่านเอ่อซุ่ยทงเทียนจื้อกู้" กระบวนการจากซับซ้อนสู่เรียบง่าย โดยพื้นฐานคือการยกระดับความสามารถ "ก่านทง"

ดังนั้น หากคุณเพิ่งเริ่มต้น อย่าบ่นว่าวิธีต้าเหยี่ยนยุ่งยาก ตั้งใจเรียนจากซับซ้อนก่อน เมื่อคุณเข้าใจหลักอี้ รูปแบบแผนภูมิ คำอธิบายเส้นจนชำนาญแล้ว ธรรมชาติจะพบวิธีง่ายที่เหมาะกับตัวเอง

จากซับซ้อนสู่เรียบง่าย ไม่ใช่ข้าม แต่คือผ่าน

---

คุณปกติใช้วิธีอะไรทำนาย? ยินดีคุยในความคิดเห็น