บทที่ 1 จาก 11
玉照定真经
ความหมายโดยรวม หนังสือ "อวี้เจ้าติ้งเจินจิง" เล่มที่ ๑ ที่รวบรวมในหมวดวิชาเลขศาสตร์ สาขาย่อยของ "สี่คู่เฉวียนซู" เดิมระบุว่าแต่งโดยกัวผู่แห่งราชวงศ์จิน และมีจางหยงเขียนคำอธิบาย แต่เมื่อสอบเทียบจาก "พงศาวดารจิ้นซู·ชีวประวัติกัวผู่" กลับไม่พบการกล่าวถึงหนังสือเล่มนี้ และในบรรณานุกรมทางการตั้งแต่ราชวงศ์สุย ถัง จนถึงซ่ง ก็มิได้บันทึกไว้ จนกระทั่งถึง "ลู้จูถังซูมู่" ของเย่เชิ่งแห่งราชวงศ์หมิง ที่ระบุว่ามีหนึ่งเล่ม ก็มิได้บอกชื่อผู้แต่ง ดังนั้นจึงเห็นได้ว่าเป็นผลงานลอกเลียนในยุคหลัง ผู้เขียนคำอธิบายจางหยงนั้นไม่ทราบประวัติโดยละเอียด หนังสือนี้ใช้ภาษาถิ่นในเจียงหนานเป็นส่วนมาก จึงสันนิษฐานว่าจางหยงเป็นผู้ปลอมแปลงขึ้นเองและอ้างชื่อกัวผู่เพื่อเผยแพร่ ซึ่งเป็นกรณีที่พบได้บ่อยในวิชาเลขศาสตร์ประเภทนี้ที่อิงคนเก่าเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ หนังสือนี้ไม่ได้แพร่หลายมากนัก มีเพียงหนังสือพยากรณ์ในยุคหยวนและหมิงที่หยิบยกมากล่าวถึงบ้าง เวอร์ชันที่เก็บใน "หย่งเล่อต้าเตียน" ยังคงเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนปลายสมบูรณ์ ถึงแม้ศัพท์สำนวนจะไม่เรียบหรูนุ่มนวลนัก แต่เนื้อหากระชับชัดเจน สืบทอดแก่นสำคัญของ "ลั่วลู่จื่อ" และ "หลี่ซีจงซั่งซู่" การวินิจฉัยผลแห่งฤกษ์ร้ายมงคลส่วนใหญ่ก็สอดคล้องกับหลักเหตุผล โดยเฉพาะการอธิบายแนวคิดเช่น เหนียนอี เยวี่ยอี เอี่ยนไห้ ซานจี ซานเจียว ซื่อเซียง มีความลึกซึ้งอย่างยิ่ง เฉพาะในส่วนที่ว่าเกี่ยวกับญาติฝ่ายแม่หรือเขยเท่านั้นที่ค่อนข้างยืดเยื้อเกินจริง โดยรวมแล้ว หนังสือเล่มนี้ยังจัดว่าเป็นผลงานที่มีต้นไม้ที่ชัดเจน ไม่ใช่สิ่งที่ผู้แต่งยุคหลังจะแต่งลอกเลียนได้ จึงขอบันทึกชื่อไว้เป็นพิเศษ เพื่อเป็นหลักฐานสำคัญในการศึกษาศาสตร์แห่งชะตาจากดาวเคราะห์ ตรวจสอบและนำเสนอในเดือนกันยายน ปีที่ ๔๖ แห่งรัชกาลเฉียนหลง
