论时说以讹传讹

ว่าด้วยการกล่าวเท็จสืบต่อกันมา

ความหมายโดยรวม

หลักการพื้นฐานของโหราศาสตร์八字 (แปดตัวอักษร) แท้จริงมีกฎเกณฑ์แกนกลาง แต่หลายคนไม่เข้าใจหลักการเหล่านี้ จึงเกิดทฤษฎีผิดพลาดต่างๆ มากมาย ผู้คนเชื่อถือและเผยแพร่ความเท็จเหล่านี้อย่างมืดบอด ทำให้แนวคิดที่ผิดฝังรากลึก 🔥 ตัวอย่างเช่น ในการวิเคราะห์干支 (อักขระบนฟ้าและธาตุดิน) ไม่เข้าใจหลักพื้นฐานของหยินหยางและธาตุทั้งห้า กลับยึดถือบทกลอนชาวบ้านเป็นความจริง เวลาพูดถึงเกณฑ์ตำแหน่ง (格局) ไม่ใส่ใจความสำคัญของเดือนมกราษฎร์ (月令) กลับยึดติดกับเกณฑ์ภายนอกอย่างตายตัวเพื่อแสดงความยืดหยุ่น เวลาว่ากันเรื่องสัมพันธ์เกิด-ดับ (生克) ไม่สังเกต喜忌用神 (ตัวเสริมที่ชอบหรือไม่ชอบ) เข้าใจผิดว่ามีเพียงการลดทอนธาตุที่แรงและเสริมธาตุที่อ่อน เวลาพูดถึงการเดินดวง (行运) ไม่แยกแยะความแตกต่างในสิ่งที่คล้ายกัน ถือเอาสิ่งที่คล้ายใน干支เป็นหนึ่งเดียวกันหมด

คำวิจารณ์ของ徐乐吾: กฎตายตัวของ八字หมายถึงหลักการที่ถูกต้องของการเกิดและดับของธาตุทั้งห้า หากไม่ศึกษาใจเย็น มีอคติแบบฝังหัว แล้วพอรู้ไม้เดียวยังคิดว่าตัวเองฉลาด สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสาเหตุของความผิดพลาด บทกลอนภาพลักษณ์ (体象歌诀) ในตำราเล่มธรรมดาสามัญ เช่น "เกณฑ์หน้าแตกเข็มแขวน" (破面悬针格) เอาตัวอักษร甲辛สองตัวว่าเป็นเข็มแขวน แล้วเอา巳酉มาผสมว่าเป็นหน้าแตก นี่เอาหมอดูไปเทียบกับการทายอักษรเลย ความไร้สาระชัดเจน การยึดเกณฑ์ภายนอก เช่นไม่ให้ความสำคัญ用神 กลับใช้แสงดาวนาฏศิลป์ (星辰纳音) มาเกณฑ์ตำแหน่ง หรือไม่สังเกต喜忌 ไม่แยกเหมือนหรือต่าง ล้วนเพราะความรู้น้อยแล้วยังถือดี

ต้นตอของความผิดมีหลายด้าน: หนึ่ง โบราณใช้คำหนักเบาไม่เท่ากัน ผู้อ่านไม่เข้าใจความหมายเดิมก็เกิดอคติ สอง มีบางตำราที่คนโง่เขลาแต่งขึ้นชักจูงคนผิดทำให้หลงทาง สาม เวลาทำนายแล้วบังเอิญตรง ก็คิดว่าเห็นของตัวเองถูกต้องยี่สิบ สี่ ตัวอย่าง八字ที่โบราณเก็บมีผิดบ้าง หรือถึงจะถูกแล้วคนหลังยังงัดเข้ากรอบนอก ทำร้ายลึกเลย

คำวิจารณ์徐乐吾: โบราณเขียนตำราดวงชอบใช้คำคล้องจอง ถูกจำกัดด้วยจำนวนคำและเสียงสูงต่ำ มักสื่อความหมายไม่ชัดเจน เข้าใจผิดง่าย ตำราสามัญก็มีมาก เช่น วิชาดาว五颗 (五星术) ถือปีเป็นหลัก เอาแสงดาวมาใช้สร้างเกณฑ์ตำแหน่ง แต่主平法 (子平法) วันเป็นหลัก กลับมีคนเอาแสงดาวมาอวดควาย เป็นการหลอกตัวเอง ตัวอย่าง八字โบราณเก็บมาผิดเยอะ เจอได้บ่อยใน《神峰通考》 บางทีก็ไม่ผิด แต่เป็นแค่ตัวอย่างเพื่อแสดงความคิดบางอย่าง คนหลังเข้าใจผิดกลายเป็นเกณฑ์ ตำราเครื่อง (命书) ที่มีมา เช่น《三命通会》《神峰通考》《渊海子平》แม้รวบรวมไว้โอ่โถง แต่ระเกะระกะ ไม่ประณีต จัดเรียงไม่เป็นระบบ แค่พอเป็นแหล่งอ้าง《穷通宝鉴》ยิงแม่นมาก แต่ก็พูดเฉพาะประสบการณ์ไม่บอกหลักで;《神峰通考》วกวนทางเดียว หาตำราที่ครบบริบูรณ์สักเล่มยาก

ตัวอย่าง如: 壬申、癸丑、己丑、甲戌 เป็นเกณฑ์財มีเสียง (才气財旺) ให้生官 โดยธรรมชาติ ถ้ามีคนเผ่นเวลาเป็น乙亥 ผิด เอาไปว่าที่ตัวเองเป็นพระเยี่ยว เหมือนว่าข้างบนมีกษัตริย์ สำคัญกว่า (時間、意見) เขาไม่เห็นเลยละว่า ไม่เห็นมั่งคะที่ เสริม ดาว พระคิงเยอะ แม่น้ำ ช่วย ทเรียนวันยัง, ไหนน้จจะใช่เเท่านั้น >! 😠 แล้วล่ะ รอดเวลา ขาดทุนปล้น The โน๊ตตื่น รหัสนัตะ, อะไรก็เปิด>!! <end: finish