กำลังโหลด...
บทที่ 12 จาก 14
梅花易数
เมื่อฟ้า ดิน และมนุษย์แยกออกจากกัน สามพลังเริ่มปรากฏ แปดทิศทางจึงถูกกำหนดขึ้น 🌌 ทุกสิ่งล้วนไม่อาจหลุดพ้นจากกฎของธาตุทั้งห้า สรรพสัตว์ทั้งหลายได้รับอิทธิพลจากลมปราณหยินหยาง 🌗 ฝูซีเป็นบิดาแห่งตัวอักษร ชางเจี๋ยเริ่มต้นการเขียนอักษรจ้วน รอยเท้านกที่กลายเป็นอักษรนั้นเป็นเพียงการเลียนแบบรูปและความหมาย อักษรจ้วนที่เกิดจากมังกรเมฆสืบทอดผ่านแผ่นไม้ไผ่ ตั้งแต่ฉินฮั่นเป็นต้นมา อักษรจ้วนและอักษรหลี่สลับกันเปลี่ยนแปลง เมื่อจงเยาและหวังซีจือปรากฏ อักษรจริงและอักษรหวัดต่างมีชื่อเฉพาะ รูปแบบตัวอักษรดำรงอยู่จนปัจจุบัน แต่ความหมายที่แฝงอยู่นั้นสืบทอดมาชั่วนิรันดร์
มนุษย์บรรจุกฎแห่งจำนวนของสรรพสิ่ง ทุกสิ่งเชื่อมโยงกัน ตัวอักษรเปิดเผยความคิดของมนุษย์ ทุกคนต่างกัน หากจะสืบหาลางร้ายลางดี ต้องเริ่มจากสังเกตสิ่งต่างๆ เพื่อให้ได้ความรู้ที่แท้จริง เช่น ฟ้านั้นกว้างใหญ่ สูงสุดแต่ไม่อาจเข้าใกล้ ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงสุญญากาศ ทะเลลึกที่สุด มองเห็นได้แต่วัดไม่ได้ ย่อมมีน้ำขึ้นน้ำลงตามเวลา การย้ายเขาถอนต้นไม้ไม่เท่าแรงลม 🌪️ แต่กระดาษแผ่นเดียวปิดหน้าต่างก็ต้านทานได้ การเปลี่ยนหุบเขาเป็นทะเลสาบมีแต่น้ำ 🌊 แต่ท่อไม้ไร้ก้นไม่อาจเติมเต็ม ลูกกลมเล็กกับจานใหญ่ (เปรียบเทียบขนาดดวงอาทิตย์) คือความใกล้ไกลของดวงอาทิตย์ที่แยกไม่ง่าย เสื้อขาวกลายเป็นสุนัขสีเทา คือความเปลี่ยนแปลงของเมฆ ☁️ ฝนย่อมหล่อเลี้ยงต้นกล้า 🌱 แต่หากไม่ตกต้องฤดู ผู้คนก็ขมวดคิ้ว หิมะกดต้นไม้ หากพอเหมาะ ผู้คนก็คิดเป็นปีที่ดี ❄️ ดวงจันทร์เคลื่อนเร็วสะท้อนในน้ำ อย่ามุดลงไปจับ ดาวกระจายเป็นวงโคจรรอบแปดทิศ ใครเล่าจะเลื่อนจากฟ้า ✨ น้ำค้างเปรียบได้กับพระคุณ เปียกผู้เดินทางพรั่นพรึง แสงจันทร์ยามเช้าแม้ดั่งแพรพรรณ คนอยู่ป่าเขาลึกเท่านั้นเหมาะสม 🌄 แดดร้อนระอุแห่งฤดูใบไม้ร่วงมากเกินไป เห็นอีกทีกลับกลายเป็นภัย ☀️ น้ำจันทร์เย็นยะเยือกในฤดูหนาวที่พบอีก ยิ่งเด่นชัดในความหนาว ❄️ ทองคำแข็งแกร่งไม่กลัวเตาไฟ 🔥 น้ำท่วมขังต้องป้องกันด้วยคันดิน 🛑 หมอกควันหนาทึบเป็นอุปสรรค 🌫️ ไฟฟ้าฉับพลันเปรียบชีวิตอันไม่เที่ยง ⚡ นางงามใต้จันทร์มา คงหวั่นว่าจบลงเป็นความฝัน หาคนใต้หิมะ อาจกลับครึ่งทาง น้ำค้างขาวส่งความคิด ฟ้าร้องพลันได้ยินจำต้องเปลี่ยน 🌩️ เหยียบน้ำค้างคือจุดเริ่มแห่งความกังวล ควรรอบคอบตั้งแต่ต้น ยืนขอบเหวย่อมมีจิตระวัง จึงรักษาจุดจบไว้ได้
อย่าพูดถึงเรื่องในเรือน (เรื่องภายในไม่ควรเปิดเผย) เมื่อฝนโปรยปราย ชาวนามีความหวัง 🌧️ หิมะขาวในฤดูใบไม้ผลิ ❄️ เป็นเพียงเสียงสูงสง่า น้ำไหลภูเขาสูง ⛰️ หาคนเข้าใจยาก แม้แต่ภูเขาผาสูงชัน ทุกคนกราบไหว้ น้ำพุไหลไม่หยุด ปราชญ์ชื่นชม น้ำตกพุ่งเชี่ยวรวบรวมยาก 💧 ลำธารไหลเชี่ยวไม่สงบ ลมที่ใช้เดินเรือ ⛵ คลื่นซุงเรือต้องพัง ฝนน้ำค้างเลี้ยงชีพ ฝนตกน้ำค้างแข็งพืชเสียหาย ❄️ ศาลเจ้าผู้คนหา หน้าด่านขวางผู้เดินทาง 🛂 หมอกควันหลงในป่าแต่มองเห็น แม่น้ำจากหุบเขาไปไม่กลับ 🌊 ฤดูท้อพีชแต่งงานสมควร 🌸 แต่ไม่เหมาะซื้อเด็กกับสัตว์เลี้ยง หลิวให้เด็ดใบลา 🌿 โดยเฉพาะเหมาะสอบเลื่อนขั้น 📚 สนไซเปรสถามอายุ 🌲 เปรียบเสียงชื่อกลิ่นหอมสง่า ไหมแพร่สมรส 💍 เปรียบนิสัยไม้เลื้อยพึ่ง บัวยังขึ้นน้ำ ค่อยๆ แผ่ 🌷 ดอกเหมยใช้ปรุงเปรี้ยว 🍋 หลี่ทรมานข้างทาง (หลี่ข้างทางเด็ดง่าย) มะกอกทิ้งหวานติดฟัน แปรงหมึกขับเร่ง วันเวลาไม่ยืนนาน 🖋️ ภาชนะจานชามบรรทุก ชั่วขณะไม่ยืนนาน 🍶 เชือกสั้นตักน้ำลึกไม่ได้ ง้าวยาวมืออ่อนถือเวร ⚔️ มีดหมูแล่เนื้ออำนาจ 🔪 ถามวงญาติบาดเจ็บ มีดผ่าแตงอย่าเริ่มงาน ถามมีบุตรบุรุษเกิด 👶 โลงไร้คนเพิ่มทายาท ผนึกจดหมายเห็นรอยเปิด 📨 ลูกคิดนับร้อย 👓 ปล่อย สลับให้มากได้เท่าเดิม กระดูกในฝัก มีครั้งออกก็ต้องเข้า ⚰️ กระเบื้องปากกลัวไม่สมบูรณ์ ถ้วยยังระวังบิ่น 🍵 เสื่อม้วนเอาหลบ สุดท้ายตกเบื้องบน ร่มกางออกดันหน้าคน ☂️ ตะขอเล็กไปใหญ่ 🎣 ช่างตัดฟืนแบก 🌲 ลูกประคำรวมร้อยพร้อมร้อย 📿 เทียนลมหลง ติดทีคงไม่ทน 🕯️ เข็มด้ายเจอใช้รวม 🪡 จอบพลิกเมื่อใช้ ⚒️ สิ่วแล่มแล้วใช้ได้ แต่เชื่อมกับเคราะห์คน 🔨 ลิงจับกลับมา ไร้ท่าวันกลับ 🐵 นกแก้วขังทุกข์เพราะลิ้นสั้น 🦜 ห่านตามคนกิน ปล่อยยังกลับสร้าง 🦢 ม้าไร้กล้าขับ ใช้สู้ไม่ขาดเชือก 🐎 ปลาคาร์ปเสียลำธาร ยากเปลี่ยน 🐟 นกนางแอ่นขวาง บ้านหวาดหวั่น 🐦 การสอบถามฟ้องร้องแถลง เจอกาบ่นไม่สว่าง ถามชีวิตหา อายุกับกระเรียน 🕊️
หมื่นสิ่งยากหยั่ง กฎของคนไม่เท่ากัน ถ้ายึดมาตรฐานเดียววิจารณ์คน เหมือนดึงค้ำพิณตายตัวกลับกระด้าง รู้ซึ้งยายสามหอกยาก เข้าใจค่อยแปรเปลี่ยนคือฉลาด จิตดั่งกระจกสูงแขวน งามอัปลักษณ์ปรากฏ ปัญญาดั่งน้ำแม้น้ำเติม สะดวกไม่มีที่จบ 🌊 กุยจื้อว่า “คนไหวเรานิ่ง คนพูดเราฟัง” ถ้อยนี้สมลึกซึ้ง จะละได้หรือ
ข้อความนี้แสดงถึงวิธีคิดแบบจีนยุคโบราณที่สัมพันธ์ “การดูสิ่งของแล้วเข้าใจ”นำเอาปรากฏการณ์ธรรมชาติมากล่าวสัมพันธ์กับการดำเนินชีวิต：
allow_full_potentialถึงrespecส่วนบุคคลยิ่ง"สุดย้ายนlatik=>