กำลังโหลด...
บทที่ 41 จาก 50
基础知识
คัมภีร์《ซีจี้เพี่ยน》กล่าวว่า "วันเกิง พบ ธาตุน้ำครบทั้งสาม ต้องห้าม ทิศติ่งปิงซื่ออู๋ (ธาตุไฟ) หากชั่วโมง พบ จื่อเซิน พลังแห่งบุญ จะลดลงครึ่งหนึ่ง" ข้อความนี้หมายความว่า: ธาตุประจำวันคือ เกิง (ทอง) ธาตุดินที่อยู่ด้านล่างครบทั้งสามคือ เซินจื่อเฉิน รวมเป็น ธาตุน้ำ (รูปแบบ รุ่นเซี่ย) ต้องห้าม หากบนท้องฟ้า (ก้านสวรรค์) ปรากฏ ธาตุไฟติ่งปิง หรือ ด้านล่าง (ธาตุดิน) ปรากฏ ธาตุไฟซื่ออู๋; หาก ช่วงเวลา (ชั่วโมง) ตกอยู่ที่ จื่อ หรือ เซิน พลังแห่งบุญ ของ รูปแบบ จะลดลงครึ่งหนึ่ง
รูปแบบนี้ เน้นที่ เกิงเซิน เกิงจื่อ เกิงเฉิน สาม วันเสาหลัก ที่สำคัญ กำหนดว่า ธาตุดินด้านล่าง ครบทั้งสาม เซินจื่อเฉิน รวมเป็น ธาตุน้ำ จึงจะนับเป็น รูปแบบ ที่แท้จริง กลไกหลักของมันคือ: การใช้ พลัง ของ การรวมเป็น ธาตุน้ำ ของ เซินจื่อเฉิน เพื่อ ดันออก มา ซึ่ง การรวมเป็น ธาตุไฟ ของ หยินอู๋สุ่ -- ขุนนาง (ธาตุที่ควบคุม) ของ วันเกิง คือ ธาตุไฟ (🔥) โดยการ "ดันออก" วิธีนี้ เพื่อบังคับ ให้ ขุนนาง ที่ซ่อนอยู่ ปรากฏตัว ออกมา เมื่อวันเกิง ได้ ขุนนาง รูปแบบ จึงจะสมบูรณ์
รูปแบบนี้ ไม่ชอบ ให้ปรากฏ ธาตุไฟติ่งปิง บนท้องฟ้าอีก เพราะ จุดประสงค์ ของ รูปแบบ ก็คือ "การดัน ออก มา ซึ่ง การรวม เป็น ธาตุไฟ" อยู่แล้ว หาก ใน โครงสร้างดั้งเดิม มี ธาตุไฟ ที่ชัดเจน ปรากฏ ออกมา แล้ว ก็ ไม่มี ความจำเป็น ต้อง ดัน อีก ต่อไป รูปแบบ จะ ไร้ความหมาย
เหตุใด "เมื่อ ชั่วโมง พบ จื่อเซิน พลังแห่งบุญ จะลดลงครึ่งหนึ่ง" หรือ? เพราะ ชั่วโมง จื่อ ของ วันเกิง คือ ชั่วโมง ปิงจื่อ ธาตุไฟ ปิง (เจ็ดขั้น) โผล่ พ้นฟ้า ทำลาย เงื่อนไข ของ รูปแบบ ที่ว่า "ไม่พบ ธาตุไฟ ที่ชัดเจน" ชั่วโมง เซิน คือ ชั่วโมง เจียเซิน เจียไม้ (ทรัพย์สินข้างเคียง) นั่ง บน ทรัพย์สิน ที่แท้จริง ประกอบ เป็น วัน ลู่ กลับ สู่ ชั่วโมง ซึ่ง ขัดแย้ง กับ เส้นทาง การสร้าง รูปแบบ ของ จิ่งหลาน เซียชา ดังนั้น พลังแห่งบุญ จึง ลดลง อย่างมาก
รูปแบบนี้ กลัว ที่สุด คือ 歲運 เติม เต็ม จริง (Fill in) กล่าวคือ ใน ช่วงเวลา ต่าง ๆ ของ ชีวิต (ยุค และ ปี) ไม่ชอบ ที่จะ เจอ ช่วงเวลา ธาตุไฟ ปิงติ่งซื่ออู๋ เพราะ เมื่อ ธาตุไฟ ปรากฏ แล้ว ขุนนาง ที่ "ดัน ออก มา" ซึ่ง เป็น นามธรรม จะ กลาย เป็น สิ่ง ที่ จับต้อง ได้ รูปแบบ การดัน จะ แตกสลาย ทันที กลับ ไม่เป็นมงคล
คัมภีร์《ซีจี้เพี่ยน》กล่าวว่า "หยางน้ำ พบ เฉิน ซ้ำ ๆ คือ ดินแดน แห่ง เหรินขี่มังกร" หยางน้ำ คือ น้ำเหริน ตำแหน่ง เฉิน คือ ดินเฉิน ที่อยู่ด้านล่าง
ธาตุประจำวันคือ น้ำเหริน ใช้ ไฟติ่ง เป็น ทรัพย์สิน ที่แท้จริง ใช้ ดินจี่ เป็น ขุนนาง ที่แท้จริง ใช้ ไม้หยิน เป็น ผู้บริโภคอาหาร (食神)
ธาตุประจำวันคือ น้ำเหริน ธาตุดินด้านล่าง มี เฉิน ปรากฏ หลาย ครั้ง สามารถ ดัน ออก มา ซึ่ง ดินสวี สวี เป็น คลังไฟ ภายใน ซ่อน ไว้ ซึ่ง ไฟติ่ง และ ดินอู๋ -- ติ่ง คือ ทรัพย์สิน อู๋ คือ ขุนนางเจ็ด (殺) ดังนั้น ทั้ง ทรัพย์สิน และ ขุนนาง (เจ็ดขั้น) จึง ได้ รับ มา
แต่ ณ จุด นี้ ต้อง สังเกต ให้ ดี: อู๋ ไม่ใช่ ขุนนาง ที่แท้จริง แต่ คือ ขุนนางเจ็ด ดังนั้น รูปแบบ นี้ จำเป็น อย่างยิ่ง ที่ต้อง มี ผู้บริโภคอาหาร (ไม้หยิน) คอย ควบคุม สถานการณ์
ไม้หยิน มี สอง หน้าที่ หลัก: หนึ่ง ปราบปราม ดินอู๋ (ขุนนางเจ็ด) ที่ ดัน ออก มา ให้ เปลี่ยน เป็น รอง ขุนนาง และ ใช้ ประโยชน์ จาก มัน ได้; สอง หลังจาก เฉิน ดัน ออก สวี แล้ว หยิน มา รวม กับ สวี จึง จะ ดี ที่สุด -- หยินสวี รวม กัน พลัง แห่ง ความ เจริญ ก้าวหน้า จะ ถูก ล็อก ไว้ อย่าง แน่นหนา ไม่ ปล่อย ให้ รั่ว ไหล ออก ไป
รูปแบบ นี้ เช่น กัน ไม่ชอบ จะ ไป ตาม เส้นทาง ทรัพย์สิน หรือ ขุนนาง อีก การ เติม เต็ม จริง ใน ช่วงเวลา ต่าง ๆ ก็ เป็น สิ่ง ที่ ไม่ชอบ
สาระสำคัญ ของ จิ่งหลาน เซียชา คือ "ใช้ การดัน เพื่อ ได้ ขุนนาง" ธาตุประจำวันคือ เกิง (ทอง) อ่อนแอ แต่ ชอบ น้ำ เพื่อ ระบาย ความ ชุ่มชื้น ใน ธาตุดินด้านล่าง การรวม เป็น ธาตุน้ำ ของ เซินจื่อเฉิน มี พลัง อุดมสมบูรณ์ ใช้ ความ ลื่น ไหล ของ น้ำ เพื่อ กระแทก การรวม เป็น ธาตุไฟ จึง "ดัน" ออก มา ซึ่ง ขุนนาง ที่ ซ่อน เร้น อยู่ นี้ เป็น วิธี ทาง อ้อม ใน การ ได้ รับ ตำแหน่ง ที่ สูง ส่ง คล้าย กับ การ ใช้ วิธี ทาง อ้อม เพื่อ กระตุ้น ทรัพยากร ที่ แฝง เร้น อยู่
สาระสำคัญ ของ เหรินฉีหลงเป้ย คือ "ใช้ การ ดัน เพื่อ ได้ ทรัพย์สิน และ ขุนนาง ใช้ ผู้บริโภคอาหาร ปราบ ขุนนางเจ็ด เพื่อ ปกป้อง รูปแบบ" น้ำเหริน นั่ง บน เฉิน เมื่อ เฉิน มาก พลัง การ กักเก็บ น้ำ ใน อ่าง ก็ แข็งแกร่ง อาศัย การกระแทก ระหว่าง เฉินสวี เพื่อ ดึง ออก มา ซึ่ง ไฟติ่ง (ทรัพย์สิน) และ ดินอู๋ (ขุนนางเจ็ด) ภายใน สวี จาก นั้น ใช้ ไม้หยิน (ผู้บริโภคอาหาร) ปราบ ขุนนางเจ็ด และ รวม กับ สวี เปลี่ยน สิ่ง ที่ ดัน ออก มา และ ล็อก ไว้ เป็น การ โครงสร้าง อัน แยบยล ที่ "ก่อน ดัน แล้ว ปราบ ใช้ ทั้ง การดัน และ การรวม"
จุดร่วม ของ ทั้ง สอง คือ: ล้วน อาศัย "การดัน" เพื่อ เรียก ใช้ ทรัพยากร ที่ แฝง เร้น ล้วน ต้อง ห้าม ไม่ให้ ช่วงเวลา ต่าง ๆ เติม เต็ม ที่ จับต้อง ได้ ความ แตกต่าง คือ จิ่งหลาน เซียชา ดัน ออก มา ซึ่ง เพียง ขุนนาง ใน ขณะ ที่ เหรินฉีหลงเป้ย ดัน ออก มา ซึ่ง ทั้ง ทรัพย์สิน และ ขุนนางเจ็ด ดังนั้น อย่าง หลัง จึง ต้อง การ ผู้บริโภคอาหาร เป็น "สิ่ง อำนวย ความ สะดวก"
จิ่งหลาน เซียชา และ เหรินฉีหลงเป้ย ล้วน แทน "รูปแบบ การ ระดม ทรัพยากร ที่ ซ่อน เร้น" ใน บริบท สมัย ใหม่ เข้าใจ ได้ ว่า: บาง คน ไม่ ได้ มี ทรัพยากร บน หน้า กระดาน (เช่น วุฒิการศึกษา ฐานะ ประสบการณ์) แต่ ผ่าน ช่อง ทาง หรือ วิธี พิเศษ บาง อย่าง สามารถ กระตุ้น โอกาส ที่ แฝง เร้น ออก มา ได้
ใน จิ่งหลาน เซียชา "ต้อง ห้าม ปิงติ่งซื่ออู๋" แปล เป็น ภาษา สมัย ใหม่ ก็ คือ: เมื่อ คุณ ใช้ วิธี ที่ ไม่ ปกติ เพื่อ แสวง หา เป้าหมาย บาง อย่าง ต้อง ห้าม ไม่ ให้ เป้าหมาย "ปรากฏ ตัว" ก่อน เวลา เช่น ใน ช่วง เริ่มต้น ทำ ธุรกิจ ไม่ ควร เปิด เผย จุดแข็ง หลัก เร็ว เกิน ไป ใน การ เจรจา ไม่ ควร เปิด โผ ไพ่ ใบ สุดท้าย เร็ว เกิน ไป -- เมื่อ ถูก เติม เต็ม จริง แล้ว พื้นที่ ความ ยืดหยุ่น ก็ จะ สูญ เสีย ไป
บทบาท ของ "ไม้หยิน (ผู้บริโภคอาหาร)" ใน เหรินฉีหลงเป้ย นั้น เสมือน กลไก การ จัดการ ความ เสี่ยง ใน การ ตัดสินใจ สมัย ใหม่ ดินอู๋ (ขุนนางเจ็ด) ที่ ดัน ออก มา เสมือน "ความ เสี่ยง สูง ที่ มา พร้อม ผล ตอบแทน สูง" ไม้หยิน คือ ราว กัน ตก เพื่อ ความ ปลอดภัย นั้น -- มัน ทั้ง สามารถ กด ดัน ความ เสี่ยง (ปราบ ขุนนางเจ็ด) และ ล็อก ผล ตอบแทน (รวม กับ สวี) สิ่ง นี้ ชี้ ให้ เห็น: กลยุทธ์ เชิง รุก อะไร ก็ ตาม (การดัน) เมื่อ ต้อง มี กลไก ป้องกัน ความ เสี่ยง (ผู้บริโภคอาหาร) ค้ำ จุน
ความ สัมพันธ์ เชิง วิภาษ ระหว่าง "การดัน" และ "การ เติม เต็ม" คือ ประเด็น ปรัชญา ที่ ลึกซึ้ง ที่สุด ของ เก เพ่ง นอกรูปแบบ ทั้ง สอง นี้ การดัน แทน ความ เป็น ไป ได้ ที่ แฝง เร้น -- ยัง ไม่ บรรลุ ผล แต่ สามารถ กระตุ้น ได้; การ เติม เต็ม แทน การ ตกผลึก ของ ความ เป็น จริง -- เมื่อ กลาย เป็น ข้อ เท็จ จริง แล้ว กลับ สูญ เสีย พื้น ที่ การ ดำเนิน การ สิ่ง นี้ ทำ ให้ นึก ถึง 《เถาเต๋อจิง》ที่ ว่า "มี ไว้ เพื่อ อำนวย ความ สะดวก ไม่มี ไว้ เพื่อ ให้ เกิด ประโยชน์" (การ มีอยู่ เอื้อ ต่อ ผล ประโยชน์ การ ไม่มี อยู่ กลับ ถูก นำ มา ใช้) สิ่ง ที่ มี ประโยชน์ จริง ๆ กลับ กลาย เป็น สถานะ "ว่างเปล่า" ที่ ยัง ไม่ ถูก เติม เต็ม
จิ่งหลาน เซียชา ต้อง ห้าม ปิงติ่ง โดย แท้ จริง แล้ว ต้อง ห้าม "การ บรรลุ ผล ก่อน เวลา" สิ่ง นี้ เตือน เรา ว่า: ความ ตึงเครียด ของ กระบวนการ มัก มี พลัง ชีวิต ยิ่ง กว่า ผล ลัพธ์ ที่ สำเร็จ เมื่อ เป้าหมาย ยัง ไม่ บรรลุ ผู้ คน เต็ม ไป ด้วย แรง ขับ เคลื่อน และ จินตนาการ เมื่อ บรรลุ แล้ว ปัญหา ใหม่ กลับ ตาม มา
การ ออกแบบ "หยิน รวม กับ สวี" ใน เหรินฉีหลงเป้ย สะท้อน ภูมิ ปัญญา แห่ง "ปล่อย และ ควบคุม ได้ ตาม ใจ": เริ่ม ต้น ด้วย การ ดัน เพื่อ ปล่อย รูป แบบ (กระตุ้น ทรัพยากร) จาก นั้น ใช้ การ รวม เพื่อ เก็บ เกี่ยว ผล ลัพธ์ (ล็อก ทรัพยากร) จังหวะ "ดัน แล้ว ค่อย รวม" เช่น นี้ คือ การ สะท้อน ของ ปรัชญา จีน ดั้งเดิม ที่ ว่า "ผ่อน คลาย สลับ กัน หนัก เบา คือ วิถี แห่ง นัก ปราชญ์ และ นัก รบ"
| แนวคิด | คำอธิบาย |
|---|---|
| การรวม เป็น ธาตุน้ำ | เซินจื่อเฉิน รวม เป็น ธาตุน้ำ ธาตุน้ำ ไหล เวียน ย่อย ลง เป็น แหล่ง พลัง ของ จิ่งหลาน เซียชา |
| เก เพ่ง การดัน | วิธี สร้าง เก เพ่ง พิเศษ ที่ ใช้ การ กระแทก หก ทิศ (จื่ออู๋ กระแทก, เฉินสวี กระแทก ฯลฯ) เพื่อ กระตุ้น ทรัพยากร ที่ ซ่อน เร้น |
| การ เติม เต็ม (填实) | ช่วง เวลา ต่าง ๆ ของ ชีวิต ทำให้ "เทพ ลวง" ที่ "ดัน ออก มา" ใน โครงสร้าง เดิม กลาย เป็น เทพ จริง รูป แบบ เปลี่ยน จาก นามธรรม เป็น รูปธรรม แล้ว จึง แตก สลาย |
| วัน ลู่ กลับ สู่ ชั่วโมง | ชั่วโมง ธาตุดิน คือ ลู่ ของ วัน เอง เช่น วัน เจีย พบ ชั่วโมง หยิน วัน เกิง พบ ชั่วโมง เซิน หมายถึง ความ เป็น อิสระ และ บุญ ของ ตน เอง |
| ผู้บริโภคอาหาร ปราบ ขุนนางเจ็ด | ผู้บริโภคอาหาร กด ดัน ขุนนางเจ็ด เปลี่ยน เทพ ร้าย ให้ กลาย เป็น อำนาจ ที่ ควบคุม ได้ เป็น ชุด คลาสสิก |
| หยินสวี รวม กัน | ไม้หยิน กับ ดินสวี รวม กัน มี ผล ใน การ ล็อก คลังไฟ เก็บ รวบ รวม พลัง แห่ง ความ เจริญ |
| เก เพ่ง รุ่นเซี่ย | เก เพ่ง แห่ง ความ โพด แหล่ ของ ธาตุน้ำ ใช้ รากฐาน การ รวม เป็น ธาตุน้ำ แบบ เซินจื่อเฉิน ร่วม กับ จิ่งหลาน เซียชา |
วงการ วิชา โหราศาสตร์ ปัจจุบัน ให้ ความ สนใจ เก เพ่ง นอก ใน สอง จุด หลัก: หนึ่ง คือ การ ตรวจ สอบ ทาง สถิติ -- ใช้ ตัว อย่าง ดวง ชะตา ที่ แท้ จริง มาก มาย เพื่อ ตรวจ สอบ อัตรา การ ตรง ต่อ ความ เป็น จริง ของ เก เพ่ง นอก ค้น พบ ว่า จิ่งหลาน เซียชา และ เหรินฉีหลงเป้ย มี แนว โน้ม ใน รูปแบบ ความ สำเร็จ ใน อาชีพ จริง แต่ ไม่ ใช่ "เครื่องหมาย แห่ง ความ มั่งคั่ง มี เกียรติ" ที่ ชี้ ขาด; สอง คือ การ ฉาย ภาพ ทาง จิตวิทยา -- อิทธิพล ของ โครงสร้าง เก เพ่ง นอก ที่ มี ต่อ รูปแบบ การ คิด และ กลยุทธ์ พฤติกรรม ของ เจ้าชะตา มี นัย สำคัญ ยิ่ง กว่า ผล ต่อ ชะตา กรรม ของ เขา มุม มอง นี้ มี จุด ตัด กับ ทฤษฎี "รูปแบบ การ รู้ คิด" ใน จิตวิทยา ร่วม สมัย คุ้ม ค่า แก่ การ สำรวจ ต่อ ไป