บทที่ 97 จาก 134
五行大义
คำแปลโดยรวม เทพเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยปัญญา แผ่ซ่านไปทั่วทุกหนแห่ง ปราฏและแฝงตัวลี้ลับยากจะคาดเดา🌫 ขงจื๊อกล่าวว่า "พลังปราณบริสุทธิ์ของหยางรวมตัวเป็นเทพเจ้า" และกล่าวอีกว่า "ความเปลี่ยนแปลงของหยินหยางที่ไม่อาจคาดคะเนได้นั้นเรียกว่าเทพเจ้า" ความหมายอีกนัยหนึ่งคือ เทพเจ้า (神) คือ "การแผ่ขยาย" (申) สรรพสิ่งล้วนมีรูปร่างเป็นอุปสรรค คดโค้งยากจะยืดออก แต่เทพเจ้าเป็นลมปราณที่บริสุทธิ์และว่างเปล่า🌬 ไหลเวียนไม่มีติดขัด จึงเรียกว่า "การแผ่ขยาย" หากจะกล่าวถึงเทพเจ้าโดยละเอียด ชื่อเรียกนั้นมีมากมาย หนทางแห่งสวรรค์ ดิน และมนุษย์ พร้อมทั้งเทพเจ้ามากมายล้วนกำเนิดตามธาตุทั้งห้า ยากจะกล่าวให้หมดสิ้น ที่นี้จะกล่าวเฉพาะส่วนที่สอดคล้องกับธาตุทั้งห้าและสามารถแยกแยะความเป็นสิริมงคลและเภทภัยได้
ตามบันทึก "ตี้ซีผู่" กล่าวว่า เมื่อเริ่มแรกเปิดฟ้าดิน ฟ้าเทพ (เทียนหวง) ปรากฏก่อน ครองราชย์ด้วยคุณธรรมแห่งไม้🌱 "ซานอู่ลี่จี้" กล่าวว่าฟ้าเทพมีสิบสามเศียร "ตี้ซีผู่" กล่าวอีกว่า ดินเทพ (ตี้หวง) ครองราชย์ด้วยคุณธรรมแห่งไฟ🔥 "ซานอู่ลี่จี้" กล่าวว่าดินเทพเป็นเทพที่มีสิบเอ็ดเศียร "ชุนชิวหมิงลี่ซวี่" กล่าวว่ามนุษย์เทพ (เหรินหวง) มีเก้าเศียร ซ่งจวิน (ซ่งจวิน) อธิบายว่าแท้จริงแล้วเป็นพี่น้องเก้าคน "ต้งจี้" กล่าวว่ามนุษย์เทพแบ่งปกครองเก้าภูมิภาค คนโบราณใช้ภาษาที่เรียบง่าย จึงนับจำนวนเศียรแทนจำนวนคน เถาหยางชื่อ (เถาหยางชื่อ) กล่าวว่า สามเทพ (ซานหวง) ปกครองพระราชวังจื่อเว่ย พลังปราณบริสุทธิ์ของพระองค์กลายเป็นฟ้าเทพไท่ตี้ (เทียนหวงไท่ตี้) "ซื่อจี้" กล่าวว่า ฟ้าเทพไท่ตี้มีนามว่าเย่าโผวเป่า (เย้าโผวเป่า) ดินเทพคือเทียนยี่ (เทียนยี่) มนุษย์เทพคือไท่อี่ (ไท่อี่) "กานกงซิงจิง" กล่าวว่า ฟ้าเทพไท่ตี้ปกครองแผนผังเทพเจ้าหมื่นองค์ เป็นดาวฤกษ์ดวงหนึ่งในกลุ่มดาวโกวเชิน (โก้乎เฉิน) ชื่อเย่าโผวเป่า เป็นบรรพบุรุษของห้าจักรพรรดิ (อู่ตี้) เทียนยี่และไท่อี่มีหน้าที่ "รับใช้เทพเจ้า" (承神 "เฉิงเสิน" "เฉิง" แปลว่าปรนนิบัติ) มีสองดวงดาวอยู่นอกประตูพระราชวังจื่อเว่ย ล้วนเป็นดาวที่ปรนนิบัติ ฟ้าเทพไท่ตี้และเทียนยี่เกี่ยวข้องกับการสู้รบและรู้ความเป็นมงคลและอัปมงคล: วันเจีย (甲) อู้ (戊) เกิง (庚) เหริน (壬) ปกครองพระราชวังหยู้ถัง (อวี้ถัง) วันอี่ (乙) จี่ (己) ซิน (辛) ปกครองพระราชวังหมิงถัง (หมิงถัง) วันปิง (丙) ติง (丁) กุย (癸) ปกครองพระราชวังเจียงกง (เจียงกง) รวมเรียกว่าสามพระราชวัง (ซานกง) ไท่อี่ปกครองลม ฝน น้ำแล้ง สงคราม ความอดอยาก โรคภัย พร้อมส่งเทพเจ้าสิบหกองค์ (ฉือหลิวเสิน) ท่องเที่ยวตรวจตราเก้าพระราชวัง (จิ่วกง) เทียนยี่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง ไท่อี่ตรวจสอบภัยพิบัติ ทั้งคู่เป็นข้าราชบริพารของสวรรค์เทพ (เทียนตี้)
เจิ้งเสวียน (เจิ้งเสวียน) อธิบาย "เฉียนจ้าวตู้" ว่า: ไท่อี่เป็นชื่อเทพแห่งดาวเหนือ (เป๋ยเฉิน) เมื่อดำรงตำแหน่งเดิมเรียกว่าไท่ตี้ เมื่อท่องเที่ยวระหว่างตำแหน่งแปดทิศ (ปากัว) และวันเวลาต่างๆ เรียกว่าไท่อี่หรือเทียนยี่ เข้าออกนอกพระราชวังจื่อเว่ย ดาวฤกษ์จึงได้ชื่อนี้ เทียนยี่เดินทางเสมือนจักรพรรดิเสด็จประพาสหัวเมือง มนุษย์ผู้ครองตามไปตรวจตรา ทุกครั้งที่ถึงที่หมายแล้วจึงกลับ ไท่อี่เดินทางผ่านพระราชวังแปดทิศ ทุกปลายฤดูเข้าสู่ศูนย์กลาง จำนวนครั้งใหญ่ของฟ้านั้นออกทางหยาง เข้าทางหยิน หยางเริ่มต้นที่จื่อ (子) หยินเริ่มต้นที่อู๋ (午) ดังนั้นไท่อี่จึงเริ่มลงมายังเก้าพระราชวังจากพระราชวังคาน (坎宮, คานกง) "จิ่วกงจิง" (คัมภีร์เก้าพระราชวัง) กล่าวว่า เทียนยี่เริ่มเดินจากพระราชวังลี (離宮, ลีกง) ส่วนไท่อี่เริ่มจากพระราชวังคาน เทียนยี่ปกครองความอุดมสมบูรณ์ ไท่อี่ปกครองน้ำแล้ง สงคราม ความอดอยาก ทั้งสองรวมกับเทพเจ้าสิบสององค์ (ฉือเอ้อร์เสิน) ท่องเที่ยวตรวจตราเก้าพระราชวังสิบสองตำแหน่ง นับจากน้อยไปหามาก
"ลู๋เหรินชื่อจิง" (คัมภีร์วิชาลู๋เหริน) กล่าวว่า: เทพแห่งสวรรค์สิบสองตำแหน่ง (ฉือเอ้อร์เฉินเจียง / สิบสองเทพเจ้าแห่งอัตวินิต) ยึดเทียนยี่เป็นหลัก วันเจีย (甲) อู้ (戊) เกิง (庚) เวลาเช้าปกครองต้าจี๋ (大吉 ดาจี๋) เวลาเย็นปกครองเสี่ยวจี๋ (小吉 เสี่ยวจี๋); วันอี่ (乙) ซื่อ (巳) เวลาเช้าปกครองเสินโหว (神後 เสินโห้ว) เวลาเย็นปกครองฉวงซ่ง (傳送 ฉวนซ่ง); วันปิง (丙) ติง (丁) เวลาเช้าปกครองเหวยหมิง (微明 เหวยหมิง) เย็นปกครองฉงขุย (從魁 ฉงขุย); วันซินทั้งหก (六辛 ลิ่วซิน) เช้าปกครองเซิ่งเซียน (勝先 เซิ่งเซียน) เย็นปกครองกงเฉา (功曹 กงเฉา); วันเหริน (壬) กุย (癸) เช้าปกครองไท่อี่ (太一 ไท่อี่) เย็นปกครองต้าเฉิง (大衝 ต้าเฉิง) ทั้งหมดนี้คือเทียนยี่กับไท่อี่นอกประตูพระราชวังจื่อเว่ย ไม่ใช่เบ็ดเสร็จเจ้าแห่งดาวเหนือในจื่อเวยภายใน เจิ้งเสวียนอธิบายผิด.
เทพเจ้าสิบหกองค์ของไท่อี่ (ไท่อี่ฉือลิ่วเสิน) ประกอบด้วย:
เทพเจ้าเก้าพระราชวังสิบสององค์ (九宫十二神) ประกอบด้วย:
นอกจากนี้มีการใช้ ชิงหลง (青龍, ชิงหลง) ระหว่างธาตุ ๑๒ เรียกอีกชื่อว่า ไท้ซุ้ย (太歲, ไท่ซุย) สมัยเรียกเฒ่งว่า "ต้าหยา" หรืชกว่าดังสาล์ยินเป็นศุภ (福慶, อุทก) หลิงทอเป็นหน้าหลิงเป็นเรือนหนึ่งหน้าให้หนาวหิน (ต่งวอน) เป็นเกินพายุ ๑๒ ถึงทิศ, เป็น -ลามและความห้าหื้อ: พระทินข้างซ้ายมือขยาย(เหมือนพุทธ)เสมอนามพระพุทธมหงอล ย หลังหนึ่งปีเลื่อนไป จุดหมุน มุนเป็นได้สรัลิ่ง
คมติได่เยสก(玄女拭經) จาเถื่อน อันเฉพาะเกา \ชรสลูก หาจ๋ซีน ： ……สูบขุนห ทำให้รองถร์ไากเป็นเว็---- ， ต้จูเหตุ ปั[ต [ว้สล้างใหม่：
ฮ4ล่ะว***---
ใช้และจำได้ดีที.นักวิ.. คำคลาย ๆคือ‘。
การใช้ๆเป็นเพื้อปกองจ่า.
